Citaten



  • ”Er wordt bijna letterlijk gezongen of je leven er vanaf hangt. Naast het heerlijke met elkaar zingen, hebben we ook een gezamenlijke achtergrond, wat een grote verbondenheid geeft.”

    Reinoud de Bruin, Zingen voor je Leven Amersfoort

  • ”Het is de enige plek waar kanker wordt gedeeld en wordt begrepen zonder uitleg. Waar wordt gelachen en gehuild. Waar we elkaar kunnen steunen en wat een moment is om naar uit te kijken. Ik geniet van de humor en de leuke mensen die ik hier ontmoet. Ik kom hier altijd vol energie vandaan. Ik zou geen tweede plek als dit weten en ik hoop er nog lang te mogen komen.”

    Jos de Vries, Zingen voor je Leven Amersfoort

  • ”Toen ik meedeed aan mijn eerste koorrepetitie had ik het gevoel van 'thuiskomen'. Na een moeilijke periode van verlies kwam ik thuis in mezelf. Het repertoire brengt me bij de essentie van het leven, het leven samen met anderen. Het contact met de koorleden is hartverwarmend, vreugdevol en bezielend. Je mag gewoon zijn wie je bent en het instrument van het zingen geeft daar de klank en de kleur aan. Ik geniet er iedere keer weer van.”

    Anna van de Groep, Zingen voor je Leven Amersfoort

  • ”Ik praat erg makkelijk en dat bleek een handicap: ik verborg mijn emoties achter woorden. Een therapeute suggereerde dat ik zou gaan schilderen. Ondanks mijn scepsis bleek het een openbaring en ik schilder nu elke dag. Het gaat daarbij niet om een vooraf bedacht resultaat, maar om het uitdrukken van emoties, positief en negatief. De uitkomst is ook voor mij steeds een verrassing. Op sommige dagen heb ik geen zin of inspiratie, maar juist dan doet het schilderen me goed. Uit die passiviteit komen, in mijn kracht gaan staan en iets maken. Dat geeft zo'n vrijheid.”

    José Wognum

  • ”Het is de enige plek waar kanker wordt gedeeld en wordt begrepen zonder uitleg. Waar wordt gelachen en gehuild. Waar we elkaar kunnen steunen en wat een moment is om naar uit te kijken. Ik geniet van de humor en de leuke mensen die ik hier ontmoet. Ik kom hier altijd vol energie vandaan. Ik zou geen tweede plek als dit weten en ik hoop er nog lang te mogen komen.”

    Jos de Vries, Zingen voor je Leven Amersfoort

  • ”In het vierde jaar van mijn studie creatieve therapie kreeg ik borstkanker. Ik was toen 27. De avond van de diagnose ben ik meteen met een stuk klei aan de slag gegaan, om mezelf letterlijk houvast te geven. Tijdens het hele ziekteproces ben ik bezig gebleven met boetseren, schilderen en tekenen op zoek naar een nieuwe balans. Iets tastbaars maken, iets dat blijft, gaf me grip in een voortdurend veranderlijke periode. Nu help ik anderen daarmee, als creatief therapeut. Mensen zeggen vaak 'ik kan niet tekenen', maar daar gaat het niet om. Creatieve expressie kan datgene naar buiten te brengen wat er van binnen leeft. Dat geeft ruimte en lucht.”

    Barbara Verhoef

  • ”In februari 2005 verloor ik een hele goede vriendin aan kanker. Ik kende haar al vijfentwintig jaar. In die tijd zong ik al in een 'gewoon' koor maar na haar dood kon ik niet meer zingen: alles zat vast, ik had letterlijk geen lucht meer. Iemand nodigde me toen uit voor Zingen voor je Leven in Amersfoort. Het deed me zó goed. Ik ben iemand die verdriet wegstopt maar dat werkt niet. Zingen bracht me weer in contact met mijn emoties. Hier mag je kwetsbaar zijn, tegelijkertijd is de sfeer heel ontspannen. Na een repetitie voel ik me altijd lichter, opgelucht, en ga ik vrolijker naar huis.”

    Josemarie van der Linden

  • ”Gedurende vele weken verblijf in het ziekenhuis werden de plannen voor een vaartocht door Frankrijk concreter. De tocht moest mij het vertrouwen in mijn lichaam weer teruggeven: los komen van kanker door het anker los te gooien. Het idee om de ervaringen over het varen én het ziekteproces op te schrijven was er vanaf het begin. Tijdens het schrijven beleefde ik weer alle ellende, maar ook alle vreugde. De ellende werd overboord gegooid, de vreugde bleef. Toch was het doel niet om alles 'van me af te schrijven'. Ik wilde vooral anderen inspireren, laten zien dat er ondanks de ziekte veel mogelijk is. Daar doe ik het voor.”

    Jacob Vlieland

  • ”Ik schilder uit gevoel. Met dikke klodders verf maakte ik in de begintijd van mijn behandeling een doek dat bijna helemaal zwart was. Er moest iets uit, de behoefte om te schilderen was er ergens wel, maar het was tegelijkertijd confronterend. Ik zag in het schilderen wat het allemaal met me deed. Ik heb toen een poosje niet geschilderd. Nu ben ik weer verder en heb laatst het zwarte doek overgeschilderd met paars en zilver, een uiting van hoe ik me nu voel.”

    Carola Driezes

  • ”Mijn dansstuk ‘Moments’ laat de impact van mijn verschrikkelijke moment zien, een impact die ervoor heeft gezorgd dat ik ben wie ik ben. Ik heb ‘Moments’ gedanst voor alle mensen die in dat moment om mij heen waren, en later ook voor nieuw publiek.”

    Gera van Dijk

  • ”Toen ik een paar jaar geleden in het moeras zat, nadat ik de diagnose ‘huidkanker’ had gekregen en hieraan geopereerd was, wilde ik het met mijn verstand kunnen vatten. Ik denk dat dit ook bij heel veel andere mensen zo is. Je krijgt prikkels van buiten maar ik wilde het zelf begrijpen. Het is mijn lichaam. De meest prettige manier voor mij was het schrijven van haiku’s. Als ik ze teruglees komt het gevoel zoals ik het toen voelde. En er komt een soort rust over me, een anker. Ik zou wat ik schrijf nog graag in muziek omzetten.”

    Paul van Gessel

  • ”Ik zong al voordat ik borstkanker kreeg in een theaterkoor. Ik ben pas naar het Zingen voor je Leven-koor van Kanker in Beeld gegaan bij mijn laatste chemo. Een zin of een klank in een lied kan in mij iets oproepen, dan komt er van alles los. Om de twee weken zing ik op vrijdagochtend in dit koor en ik kijk er echt naar uit. Het is voor mij een manier om tijd voor mezelf te nemen. Ik vind het heerlijk om door zang uiting te geven aan mijn gevoelens, die in dit koor te delen en daar de ruimte voor te krijgen.”

    Ellen Hermans

  • ”Allereerst moet de ziekte zo snel en zo goed mogelijk behandeld worden. Maar daarnaast moeten we mensen ook begeleiden bij de diagnose en het ziekteproces. Het gaat beter met patiënten als ze zich bezig kunnen houden met zaken waar ze plezier aan ontlenen, waar ze zich goed bij voelen. Als chirurg moet je niet teveel in de begeleidende rol gaan zitten. Dat is niet mijn vak, maar het vak van bijvoorbeeld maatschappelijk werkers en oncologisch verpleegkundigen. Wel vind ik het belangrijk dat ik kan wijzen op de mogelijkheden. Nu is het nog zo dat men vaak zelf op zoek moet. Gelukkig komt er binnen ziekenhuizen, ook letterlijk, steeds meer ruimte voor psychosociale zorg en voor de rol van creatieve expressie daarin.”

    Oncologisch chirurg Prof. Dr. Casper van Eijck

  • ”Mensen met kanker zijn echte knokkers. Ze zijn enorm gemotiveerd om aan de slag te gaan, hun ziekte in beeld te brengen en een plek te geven. Vergeet niet dat er veel is gebeurd met deze mensen. Door de ziekte is hun hele leven op z’n kop gezet en bovendien zijn ze door een medische mallemolen gegaan. Beeldend werken kan hen helpen weer vat te krijgen op hun leven; kan hen laten kijken naar de plaats waar ze staan. Bovendien vinden velen het werken met de handen ontspannend en geeft het samenwerken met lotgenoten vaak veel steun”

    Charlotte Fontein, creatief therapeut beeldend, St. Antonius Ziekenhuis (locatie Oudenrijn)

  • ”Heel lang was voor mij het creatieve en het medische strijdig; het waren twee verschillende werelden. Tot ik zelf ernstig ziek werd en ging schilderen. Toen zijn die twee werelden voor mij samengekomen”

    Ellen de Regt, arts en imaginatietherapeut, Open Atelier in Beeld Amsterdam

  • ”Creatieve therapie heeft een enorme toegevoegde waarde, juist voor kinderen. Omdat zij zich, zeker op jonge leeftijd, verbaal niet goed kunnen uitdrukken, maar in beelden juist wel. Dat waar geen woorden voor zijn, laten ze duidelijk zien in tekeningen. Ik laat kinderen vaak zelfportretjes schilderen. Daar kun je veel uithalen, of kinderen lekker in hun vel zitten of zichzelf stom vinden. Ik laat ook gevoelsgezichtjes tekenen: hoe zie je er van buiten uit en hoe van binnen? Dat zetten kinderen haarscherp neer”

    Els Bruurmijn, Vicki Brownhuis Den Bosch, geeft al jaren kunstzinnige therapie aan kinderen die zelf kanker hebben (gehad) of waarvan de ouders kanker hebben (gehad)

  • ”Woorden zijn een rationeel instrument. Maar emoties, verandering, angst, het gevoel van een aangetast lichaam, dat is niet te verwerken met ratio. Dat gaat veel dieper. Door verbeelding te gebruiken kun je bij die diepere laag komen. Wat we zien is dat mensen vaak een enorme kracht in zichzelf herbergen. Creatieve processen kunnen helpen die kracht naar boven te halen en te gebruiken. Het is vooral belangrijk dat mensen iets kunnen doen in een situatie waarin ze al zoveel machteloosheid ervaren.”

    Jan Taal, eerstelijns- en gezondheidspsycholoog. Verbonden aan de School voor Imaginatie, oprichter Stichting Kanker in Beeld