Virtuele galerie

Tijdens een imaginatietherapie wordt haar gevraagd te laten zien hoe ze zich haar kanker voorstelt. Ze maakt een vieze groene klodder die, weken later, de eerste aanzet tot een groot aantal schilderijen over haar ziekte blijkt te zijn. Het eerste, Troost bij straling, is een schilderij waarop ze, met groene klodder, onder het bestralingsapparaat ligt. Overheersend is de kobaltblauwe kleur die verwijst naar de kobaltbestraling. Een godinnenfiguur schenkt haar troost: 'ik heb me maar tot een godin gewend; ik had genoeg van God.

Kanker in Beeld tentoostelling 1998

Het oog zoekt houvast en vindt dat in schoonheid. Mijn oog vond houvast in de schoonheid van de vergankelijkheid van deze hostabladeren. Mijn man werd zo dun als deze bladeren, maar verloor zijn schoonheid niet. Mijn liefde voor hem overwon de vergankelijkheid. Deze bladeren tonen kwetsbaarheid en tegelijk dansen ze samen in vrije luchtigheid en zijn ze niet-alleen in hun vergankelijkheid. De liefdevolle aandacht voor het kwetsbare gaf me kracht om door te gaan.

Ik voel me soms balanceren tussen leven en dood, daarbij ben ik mij altijd bewust van een Begeleider, half geest, half mens. Ik heb het vertrouwen dat ik niet alleen sta voor de vaak zware taak van het ziek zijn; dit vertrouwen zal leiden tot heling.

Dit torso heb ik gemaakt na mijn borstamputatie in de zomer van 1998. Het boetseren heeft mij door een lange, inktzwarte periode geholpen.

Om een uiting te geven aan de kracht van verbondenheid die je met vrienden en familie kunt hebben, heb ik de bloementafel gemaakt. Men kan er aan gaan zitten; elkaar de handen geven en de verbondenheid ervaren.

Het Boegbeeld. Hoogte 35 cm. Materiaal brons. Het boegbeeld staat voor het leven, zij staat open voor het leven, zij wil leven, zij geeft zich over aan het leven, zij wil genieten, met volle teugen, zij buigt zich naar het licht, naar de zon, naar de maan, naar de hemel. Ze is zowel kwetsbaar als krachtig. Zij zal stormen weerstaan.

Een vrouw aan handen en voeten gebonden zittend op haar knieen op een kei,en kijkend naar boven of er hulp zal komen. De wanhoop nabij! zo voelde ik mij na de diagnose en operaties. Elke stap naar herstel en verwerking in beeld gebracht.

De ondergrond van dit werk is de hoofddoek die ik droeg tijdens de chemokuur. De chemokuur liet in mijn verbeelding krassen in mijn lijf achter. Ik voelde veel weerstand tegen zo'n agressieve behandeling. Elke keer als ik weer een kuurdag had, stelde ik me voor dat de medicijnen de pac-mannetjes aan het werk zetten om de kankercellen te verorberen. Het hart staat voor de geneeskracht van de liefde.

De roos staat in een vaas vol tranen. Tranen over het verlies van het vertrouwen in mijn lichaam en verlies van vruchtbaarheid. Ik erger me aan mensen die het hebben over "het een plekje geven". Het is niet één plekje, het zijn er talloze. Daarom zijn er tranen binnen en buiten de vaas geschilderd. Maar vanuit die tranen kan er toch iets positief groeien: de roos.

In 1996 kreeg ik borstkanker, met als gevolg een borstamputatie. Een jaar later is, op mijn eigen verzoek, mijn rechterborst geamputeerd. Hierna kwam ik weer tot rust en kon ik weer van het leven genieten. Eind 2008 voelde ik links in mijn oksel een knobbeltje. De angst die toesloeg en daarna de opluchting heb ik verwoord in bijgaand werk. Het linkerdeel is gemaakt in de periode voorafgaand aan de afspraak met de oncoloog in het AVL, het rechterdeel bleef toen leeg, maar heb ik daarna ingevuld.

"Emotie-pot" Deze pot heb ik gemaakt om de vele emoties over mijn borstkanker uit mijn hoofd te krijgen. Als ik boos, angstig of verdrietig ben,schrijf ik dat op een kaartje en stop dat in de pot. Op deze manier krijg ik meer ruimte voor blijdschap,plezier en pret. Ik nodig u uit om ook een emotie kaatje in de pot te stoppen

Beatrijs Hulskes verbeeldt haar eigen strijd met kanker.

ik bescherm mijn kleine angstige zelf (visualisatie)

Mijn dochter overleed op 15-jarige leeftijd aan kanker. In 2006 kwam ik terecht bij het Toon Hermans Huis. Ik had nog nooit een kwast in mijn handen gehad. Puntje voor puntje, met een wattenstokje is dit schilderij tot stand gekomen, het gaf me veel rust. Ik wilde het doek veel kleuren geven maar begon onbewust met zwart aan te geven waar mijn dochter de kanker had zitten - een stuk van mijn verdriet is zo verwerkt in dit schilderij.

Normaal schrijf en maak ik muziek maar sinds ik ziek ben heb ik daarbij photoshop ontdekt. Deze foto vertaalt mijn onheilspellende proces met licht aan het eind van de weg. Op mijn weblog kan ik mijn verhaal kwijt.

De eerste tijd na de behandeling maakte ik alleen maar deze bakjes. Op eens realiseerde ik me dat het allemaal littekens zijn. Mijn mooiste bakje raakt me steeds weer diep in mijn buik.

Nadat ik zelf te horen kreeg dat ik borstkanker had, waren er in mijn omgeving een aantal vrouwen (bekenden) die ook borstkanker kregen. Dit was bizar en emotioneel zwaar. Ben toen gaan boetseren, zonder ooit een cursus te hebben gevolgd. Maar het was prettig zo bezig te zijn en weg te dromen en af en toe te huilen. Dat was een goed verwerkingsproces.

Mijn beeldengroep ‘LOTGENOTEN:delen is helen' heb ik gemaakt nadat ik in febr.2002 borstkanker kreeg. Ik was net 60 geworden. Met dit beeld wilde ik de helende steun die ik ondervond van lotgenoten uitdrukken. Ondertussen schreef ik ook alles van me af in een dagboek. En toen de behandelingen van de primaire tumor achter de rug waren voelde ik de enorme behoefte om alle heftig ervaren emoties één voor één om te zetten in een beeld. Het werd een serie van 9 verwerkingsbeelden .

De celdeling vanuit mijn ruggemerg gaat verkeerd,
Dit probeer ik zo weer te geven.
De rode vlekken zijn de foute cellen,
de groene de goede.
De handen laten de kracht (vuist)
en de vertwijfeling (hand in haar) zien.

Op 22 juni 2007 werd er borstkanker bij mij geconstateerd. In die tijd is er een collectie van 30 keramische (doods)kistjes ontstaan waarmee ik uiting heb gegeven aan het feit dat ik nog niet klaar was om dood te gaan. Het heeft mij geholpen mijn doodsangst op afstand te houden.

Na de eerste molens doorgekomen te zijn, wordt je doorverwezen naar de afdeling waar je daadwerkelijk behandeld gaat worden. Alle afdelingen staan in nauw contact met elkaar: je staat er van te kijken, dat het lijkt dat men elke keer de goede documenten bij de hand heeft. Tot nu toe lijkt het hele verloop van de onderzoeken op een reis door een gigantische fabriek: een kanker behandeling fabriek.

heimwee

Dit werk heb ik overgave en strijd genoemd, naar aan leiding van het boek van Ken Wilber.
In dit schilderij heb ik getracht overgave en strijd uit te beelden die met borstkanker gepaard gaat. Als 'model' heeft het torso van Adele van Rodin gediend omdat Rodin als geen ander in staat was om de emoties te vangen in een beeld. Bijbehorende emoties als verdriet en pijn maar toch ook een zekere kwetsbaarheid en kracht heb ik in dit schilderij vastgelegd.

9 pruiken

Quilt, gemaakt van geliefde kledingstukken van mijn echtgenoot Arie, in juli 2007, 3,5 maand na de diagnose maagkanker met uitzaaiingen op de lever, overleden. De quilt is op 21 en 22 mei 2008 gemaakt door mij en een vriendin. Gebruikt zijn 3 shirts, 2 gilets, 6 stropdassen en een stukje van mijn trouwpak (bordeaux ribfluweel 1969): een emotionele ervaring, eerst het (hartver) scheuren en stukknippen en dan een nieuw geheel creeren. Sinds de voltooiing zeker al aan 20 mensen laten zien en verteld, verteld, gehuild: een helende, prachtige creatie.

Renate heeft op 4-jarige leeftijd kinderkanker gehad. De onuitwisbare invloed daarvan heeft haar geinspireerd tot het schilderen van 'gedoemde kinderen'.

Negen jaar geleden werd ik behandeld voor kanker. Na de behandeling wilde ik zingen en beeldhouwen en voor beide nam ik lessen. Vier jaar later kreeg ik een andere vorm van kanker en nog sterker werd mijn besef van leven, hier en nu. In 2008 maakte ik 'Samen' en dat voelt als een goede afronding van een intense periode.

Een drieluik, waarin de weg naar binnen door geometrische vormen wordt weergegeven. Terug naar de kern was het uitgangspunt, in mijn ziekte periode. De kern waarin de pijn en het verdriet lag opgeslagen, wat getransformeerd wilde worden naar heelheid. Alleen van uit die kern kon ik weer beter worden. En konden de tranen weer sprankelen als kristal. Vanwaaruit ik weer contakt kon maken met mijn kosmische bron.

verwerking van het grote gat in mijn lichaam en leven

'12 schilderijtjes die ik met tekenen knippen plakken in elkaar heb laten over gaan om mijn belevenissen, gedachten, gevoelens, pijn en hallucinaties, ontstaan tijdens mijn chemokuren, te verbeelden. Daarnaast heb ik in de volgende jaren diverse dieren geschilderd, in pastels, van fotos en eigen schetsen uit dierentuinen

Ondanks het feit dat borstkanker een plekje in mijn leven heeft gekregen,spelen emoties op. Deze emoties kan ik kwijt in steen.Zo ben ik door de chemotherapie vervroegd in de overgang gekomen.Ik ben dus onvruchtbaar geworden. Gelukkig heb ik na de overgang toch nog een kind gekregen.helaas is het bij deze ene gebleven.

Ik praat heel gemakkelijk over kanker, haast met een bizarre luchtigheid en humor. Heel diep van binnen voelt dat natuurlijk anders. Die gevoelens komen op mijn schilderijen en in mijn viltwerk tot uiting. Ik kom door het schilderen elke keer weer een stapje verder. Je geeft als het ware alles wat je meemaakt tijdens je ziekte een plek.

Tijdens het klinisch revalideren hield ik een getekend dagboek bij. Het werden 28 zelfportretten in een half jaar. Alle staten van zijn, alle gevoelens kwamen, via het spiegeltje naast mijn bed, op het papier. Zo werd het mogelijk om een relatie aan te gaan met mijn toestand. Er kwam een verbinding mee en er was een gepaste afstand. Ik kon genieten van het kleurrijk bezig zijn.

Na de behandelingen merkte ik hoezeer het centrum van mijn communicatie met de buitenwereld vooral letterlijk verstoord raakte, en praten en de opname van primaire zaken als voedsel en drinken tot een drama werden. Hierover gaan deze schilderijen die ik in 2 series van 6 heb gemaakt.

Het anker werd losgegooid om van de kanker los te komen. De plannen om de vaartocht te gaan maken, zijn ontstaan tijdens de vele weken verblijf in het ziekenhuis. Dagelijks werd gedurende 4 jaar het logboek bijgehouden. Resultaat: een boek van 168 blzn met foto's over anker en kanker.De hoofddoelstelling om het boek uit te geven is om mensen met kanker én hun omgeving een hart onder de riem te steken. Daarnaast het plan om het batig saldo aan goed doelen te schenken. Zie www.kankerlos.nl

Dit gedicht heb ik geschreven, toen mijn dochter aan het vechten was tegen kanker, maar ook tegen de pijn van de behandelingen die ze moest ondergaan. Met verbazing zag ik hoe ze droomde en fantaseerde, hoe ze hoopvol bleef, elke dag maar weer. Helaas heeft ze de strijd niet gewonnen, maar dit gedicht blijft bij me als een teken van haar levenslust.

Als tijdschriftredacteur schrijf ik regelmatig over vrolijke onderwerpen als eten en muziek. Dit is een keuze uit een serie columns over ziek zijn, een privé-onderwerp waar ik tot nu niet veel over op papier heb kunnen zetten. Mijn kanker maakt me nogal sprakeloos. Al drie jaar lang.

In heb boek beschrijf ik hoe het voelt om longkanker te hebben en ongeneeslijk ziek te zijn verklaard. De Paarse Panda heb ik geschreven om iets na te laten. Zowel voor mijn geliefden als voor alle goede doelen die ik al jarenlang steun. De gehele netto opbrengst van dit boek gaat naar 13 goede doelen, ook als ik er niet meer ben... De Paarse Panda barst van liefde, geluk, creativiteit, levenslust, verwondering en optimisme, maar dat laatste brokkelt langzaam af door de voortwoekerende kanker en het moeten verleggen van grenzen.

In mei 2006 kreeg ik borstkanker. Na mijn laatste chemokuur- jan 2007- heb ik besloten om mijn verhaal op te schrijven. Het voelde als een groot cadeau toen ik mijn eerste boek met een écht ISBN nummer in handen kreeg. Dat geeft een nieuwe boost aan energie. Ik had nooit gedacht dat ik een boek zou schrijven. En al helemaal niet kunnen bedenken dat ik mijn borstkanker en mijn decolleté met één borst zou promoten.

Boekje waarin het proces van de verwerking van kanker door beeldende therapie is beschreven.

Deel 3 van mijn publicatie 'Borstkanker: een lijdensweg door de eeuwen heen' gaat over verwerkingsprocessen, overleven en sterven. Hieruit heb ik een paar fragmenten samengevoegd tot een kort artikel (PDF), welke ik hierbij wil aanbieden. Ik hoop dat het mensen zal overtuigen dat kunsttherapie kan bijdragen aan hun kwaliteit van leven. Ik ben zelf geen kankerpatient, ik schrijf/presenteer er alleen over als historicus en medisch redacteur.

Na een jaar begon ik te schrijven. Korte stukjes, bijna anecdotisch en luchtig. Over mijn ervaringen met en na kanker. Alsof ik aan mezelf wilde duidelijk maken dat ik het was die het had meegemaakt. Ik werd er lichter van.

Mandy is 45 jaar als ze wordt geconfronteerd met borstkanker. Op zoek naar een manier om met haar ziekte om te gaan start ze een weblog. Dit boek is een bewerking van haar onlinedagboek. Ze neemt jullie mee in haar ervaringen, emoties en belevenissen. Chemo-ellende, onzekerheid, angst, pijn, verlies, machteloosheid, maar ook de mooie intense momenten, soms vrolijk, soms verdrietig. Ze laat zien dat kanker, ondanks de vernietigende werking, ook iets positiefs kan bieden. Door de kanker is zij intenser en bewuster gaan leven. Ze is uiteindelijk ongebroken en sterker uit de strijd gekomen

Lente me, zomer me,