Beeldende expressie

Dit was het eerste schilderij wat ik heb gemaakt na de operatie. Hangend van zwakte aan mijn ezel moest ik dit maken omdat dit thema mij kracht en hoop gaf om de moeizame weg van angst en herstel te kunnen gaan. Inmiddels heeft dit schilderij al veel mensen herkenning en steun gegeven en daar ben ik erg blij mee.

Normaal schrijf en maak ik muziek maar sinds ik ziek ben heb ik daarbij photoshop ontdekt. Deze foto vertaalt mijn onheilspellende proces met licht aan het eind van de weg. Op mijn weblog kan ik mijn verhaal kwijt.

De roos staat in een vaas vol tranen. Tranen over het verlies van het vertrouwen in mijn lichaam en verlies van vruchtbaarheid. Ik erger me aan mensen die het hebben over "het een plekje geven". Het is niet één plekje, het zijn er talloze. Daarom zijn er tranen binnen en buiten de vaas geschilderd. Maar vanuit die tranen kan er toch iets positief groeien: de roos.

Negen jaar geleden werd ik behandeld voor kanker. Na de behandeling wilde ik zingen en beeldhouwen en voor beide nam ik lessen. Vier jaar later kreeg ik een andere vorm van kanker en nog sterker werd mijn besef van leven, hier en nu. In 2008 maakte ik 'Samen' en dat voelt als een goede afronding van een intense periode.

Mijn dochter overleed op 15-jarige leeftijd aan kanker. In 2006 kwam ik terecht bij het Toon Hermans Huis. Ik had nog nooit een kwast in mijn handen gehad. Puntje voor puntje, met een wattenstokje is dit schilderij tot stand gekomen, het gaf me veel rust. Ik wilde het doek veel kleuren geven maar begon onbewust met zwart aan te geven waar mijn dochter de kanker had zitten - een stuk van mijn verdriet is zo verwerkt in dit schilderij.

9 pruiken

"Emotie-pot" Deze pot heb ik gemaakt om de vele emoties over mijn borstkanker uit mijn hoofd te krijgen. Als ik boos, angstig of verdrietig ben,schrijf ik dat op een kaartje en stop dat in de pot. Op deze manier krijg ik meer ruimte voor blijdschap,plezier en pret. Ik nodig u uit om ook een emotie kaatje in de pot te stoppen

In 1996 kreeg ik borstkanker, met als gevolg een borstamputatie. Een jaar later is, op mijn eigen verzoek, mijn rechterborst geamputeerd. Hierna kwam ik weer tot rust en kon ik weer van het leven genieten. Eind 2008 voelde ik links in mijn oksel een knobbeltje. De angst die toesloeg en daarna de opluchting heb ik verwoord in bijgaand werk. Het linkerdeel is gemaakt in de periode voorafgaand aan de afspraak met de oncoloog in het AVL, het rechterdeel bleef toen leeg, maar heb ik daarna ingevuld.

Nadat ik zelf te horen kreeg dat ik borstkanker had, waren er in mijn omgeving een aantal vrouwen (bekenden) die ook borstkanker kregen. Dit was bizar en emotioneel zwaar. Ben toen gaan boetseren, zonder ooit een cursus te hebben gevolgd. Maar het was prettig zo bezig te zijn en weg te dromen en af en toe te huilen. Dat was een goed verwerkingsproces.

Op 22 juni 2007 werd er borstkanker bij mij geconstateerd. In die tijd is er een collectie van 30 keramische (doods)kistjes ontstaan waarmee ik uiting heb gegeven aan het feit dat ik nog niet klaar was om dood te gaan. Het heeft mij geholpen mijn doodsangst op afstand te houden.