Ervaringen

Kanker in beeld in het Leven van Tienke Klein

Toen ik me waste ontdekte ik op 10 april 2016 ineens een hard scherp knobbeltje in mijn borst. Het was niet een van die pijnlijke opgezette klieren die kwamen en gingen, dit was anders. Ik wist dat het foute boel was. De huisarts stuurde me meteen door naar het ziekenhuis. De onderzoeksmallemolen kwam op gang, alles valt over je heen. Steeds weer naar het ziekenhuis. Ineens draait je leven alleen hierom. Je incasseert aan de lopende band. En dan is er de amputatie, kom je thuis en ben je weer op jezelf teruggegooid, nu eerst zien op te knappen. Je hebt het gered. Maar dan…

De misverstanden: “Zo dat ben je kwijt, nou ben je weer gezond!” Maar de angst giert door mijn lijf bij elke 3 maandelijkse controle.
Ik heb zo’n behoefte aan nabijheid, maar heb geen partner en de kinderen hebben zo’n druk vol leven. Ze waren fantastisch in de tijd voor de amputatie, ze gingen met me mee bij de onderzoeken. Maar nu eist hun eigen leven hen weer volledig op.
Ik heb heftige gevoelens, maar weet niet eens of het wel gevoelens zijn, ik heb er geen naam voor. Tijdens een wandeling besef ik ineens: het is niet eens mijn gevoel. Het is energetisch, het schokeffect van de hele kankersituatie dreunt nog in mijn lijf door.

Dan ontmoet ik een kennis op straat, ik zeg er iets over, en ze vertelt me over het Beelden voor je Leven Amstelveen. Het is nota bene bij mij om de hoek.
Ik aarzel, ik wil niet steeds met kanker geconfronteerd worden, niet van mezelf, niet van anderen Ik wil gewoon weer leven zonder!!! Maar helaas zo zit mijn levenssituatie nu niet in elkaar. In januari 2017 ga ik voor het eerst naar het atelier en ben zo verbaasd. De warmte, de hartelijkheid, de lieve zorg, het rondje, ook de anderen zijn zo gespannen voor de controles, ik ben er niet alleen in. Thee, koffie, soep, een tosti, Ik voel me zo verwend. Het schilderen vind ik heerlijk! De kleuren: ze troosten me, ze sturen me, ze wenken me.

Op een nacht droom ik dat ik een poort wil schilderen. Maar wat gek, er is al op het doek geschilderd, het zijn een soort verbleekte fresco kleuren geworden. De volgende dag probeer ik op het atelier de poort te schilderen. Het lukt voor geen meter, beetje bozig kwak ik een dikke laag blauwe verf over alles heen. Dan pak ik een paletmes en begin de laag weer weg te schrappen. Wat een wonder! Daar zijn de vage fresco kleuren die ik in mijn droom zag. Er was immers al op het doek geschilderd? Die laag schraap ik nu weer tevoorschijn. Ik zet de poort neer, en begrijp ineens wat ik aan het doen ben. Ik heb immers voor de Poort gestaan. Anderen zijn door die Poort gegaan, hebben de kanker niet overleefd. Met de punt van het paletmes schraap ik hun contouren uit in de poort. Later zie ik dat het schilderij van de Poort ook een schilderij van een gezicht is, mijn gezicht.

Korendag ‘Nieuwe Stijl’ in 3 regio’s – ervaringen van twee vakprofessionals vanuit Korendag Oss

Anadya Wouters (Koor Nijmegen) en Frohmut Knie (Koren Nijmegen, Arnhem en Ede) nemen je mee in hun ervaring:

De korendag Zuid vond in 2018 plaats in gaststad Oss en we zijn uitgenodigd door Laura, Programma Manager Kanker in Beeld, om met de stembevrijders en dirigenten van de verschillende steden en de coördinator van de gaststad, samen te brainstormen om invulling te geven aan deze dag. We hebben elkaar één keer ontmoet in Oss voor deze voorbereiding van de korendag met het thema ‘Licht’. Het thema ‘Licht’ is aangedragen door de Zingen voor je Leven koren uit het hele land en stond centraal bij alle regionale korendagen.

Het was leuk om elkaar (weer) te ontmoeten en onze ideeën uit te wisselen. Al gauw vonden we elkaar in het idee het helemaal zelf vorm te geven (dus niet iemand van buiten een workshop te laten doen). Afwisselend hebben de verschillende dirigenten en stembevrijders een lied ingestudeerd, oefeningen met de koorleden gedaan, of met hun eigen koor iets ten gehore gebracht. Zo leerden de koorleden verschillende koren en hun begeleiders kennen, waarbij ieder zijn eigen energie en kwaliteiten naar voren bracht. Heel inspirerend, we hebben vooral veel gezongen en dat waardeerden de koorleden erg.
Wat deze aanpak uniek maakt, is dat wij als koorbegeleiders, goed op de hoogte zijn van wat de koorleden aanspreekt en energie geeft. Door de verschillende stijlen en afwisseling in de liederen was het een heel boeiende volle dag. Voor ons als dirigenten/stembevrijders heel inspirerend om onze collega’s aan het werk te zien!

“Ik mag er zijn wie ik ben”

Antoinette van Bree neemt deel aan Spelen voor je Leven

”Ik kan eigenlijk niet zeggen wat de meest speciale en mooiste momenten zijn. Ik geniet er al enorm van om mijn medespelers aan het werk te zien. Ik moet veel en hartelijk lachen om hun spel en dan is het weer ontroerend. De speelochtenden doen me alles vergeten en ik voel me er vrij en heel erg welkom. Ik mag er zijn wie ik ben.”
Een life changing event als het krijgen van (borst)kanker en wat daar allemaal bij komt kijken doet mij anders in het leven staan dan voorheen. Meer dan ooit besef ik dat het NU leven is. Dat maakt dat ik meer relativeer en ik voel me meer en meer “de schaamte voorbij”.
Nadat ik drie jaar geleden het leeuwendeel aan behandelingen achter de rug had, ben ik bij het Toon Hermanshuis in Amersfoort binnengestapt. Dit zonder mijn komst van te voren aan te kondigen. Maar er staat direct iemand klaar om me te verwelkomen en te vertellen wat er voor me te halen valt. Toneelspelen stond op mijn lijstje voor na mijn pensioen. Maar ja, met mijn nieuwe motto heb ik me gelijk aangemeld voor Spelen voor je Leven Amersfoort en ik heb er geen moment spijt van gehad.
Wat me het eerste opviel is de warmte van de groep. Het zijn allemaal doorleefde mensen en ik ben direct in hun midden opgenomen. En wat prettig is, het mag er zijn, maar we hebben het bijna niet over onze ziektes. En wat is spelen fijn!!!

Lees verder >

“Ik heb ontdekt dat ik hier energie van krijg.”

Don Burgemeestre, 73 jaar, neemt als bas deel aan Zingen voor je Leven in Amsterdam, Utrecht en ’t Gooi.

“Als iemand een paar keer niet komt opdagen bij een repetitie, zeggen we tegen elkaar: Hé, waar is-ie? Van de meeste koorleden weet je wel hoe ze ervoor staan, qua ziekte. Je spreekt elkaar in de pauze of na afloop. Maar sommigen blijven liever onder de radar. Praten er niet over. En dat is natuurlijk ook goed. Maar we letten altijd op elkaar en als iemand wegblijft, wordt er contact gezocht om te kijken of we iets kunnen doen.
Ik zing al in koren sinds 1983. Zingen voor je Leven is anders dan een gewoon koor. Ik heb ontdekt dat ik hier energie van krijg. Als schaarse bas moet ik vaak echt flink aan de bak bij een repetitie en dat is behoorlijk vermoeiend. Toch ga ik altijd gesterkt naar huis. Dat komt door het gevoel van grote vertrouwdheid. Je wordt wel eens geraakt door een lied of een strofe. Als iemand moet huilen, kijkt niemand raar op. Iedereen snapt dat. Onze dirigent, Anne-Marie Blink, maakt daarvoor ruimte.
Gezien het feit dat ‘mooi’ niet het doel is en iedereen die wil kan meedoen aan Zingen voor je Leven, vind ik het niveau verrassend. Dat komt omdat het koren zijn met lef. In een koor gaan mensen doorgaans graag op in het grote geheel. Maar bij ons zingen mensen met passie. Ze durven echt iets van zichzelf te laten zien.”

“Zonder oordeel schrijven.”

Pieta Besseling, 58 jaar, doet mee aan Schrijven voor je Leven.

“Ik schrijf mijn hele leven al: brieven, dagboeken, noem maar op. Maar bij Schrijven voor je Leven heb ik een andere manier van schrijven ontdekt. Het gaat daar niet om het bijhouden van gebeurtenissen en ervaringen voor jezelf, maar om in contact komen met wat er in je leeft door middel van speciale schrijfoefeningen. Want al ben je eerlijk in een dagboek, je kunt ook dan nog steeds dingen uit de weg gaan.
Voorafgaand aan een landelijke schrijfdag kregen we vijf weken lang oefeningen op via internet. Toen we die op de dag zelf bespraken, bleek ik er eentje vergeten te hebben. Die oefening begint met ‘Ik ben trots op mezelf omdat…’. Tja, dat zei natuurlijk wel iets over mij, dat ik die uitgerekend vergeten was. Mag ik je uitnodigen om die oefening nu te doen, vroeg de schrijfcoach. Ik begon er aan en zat binnen twee minuten al te huilen. Ik heb nu eenmaal niet geleerd om trots op mezelf te zijn.
De essentie is dat je zo snel schrijft dat de innerlijke criticus die altijd van binnen meepraat, er niet tussen kan komen. En daardoor kan dat wat in jou zo graag gehoord wil worden eruit en erkenning krijgen. Je bent niet alleen iemand met kanker. Je kunt ook andere dingen in je leven hebben meegemaakt die niet zo makkelijk zijn. Als die samen komen met een ziekte die je leven op zijn kop zet, is de belasting wel eens zwaar. Dat je dat kunt verlichten door zonder oordeel te schrijven over wat er diep vanbinnen zit, is echt fijn.”

“Er komt een beeld dat in mij leeft tevoorschijn terwijl ik bezig ben.”

Marieke School, 59 jaar, kunstenaar, eerst deelnemer en vervolgens begeleider van Beelden voor je Leven.

“Alles is veranderd sinds ik kanker heb gehad. Het is moeilijk om het oude op te pakken. Dat geldt ook voor mijn werk als kunstenaar. Het komt door de lichamelijke beperkingen die ik eraan over heb gehouden en door de vermoeidheid. Ik kan niet goed meer op woorden komen, mijn concentratie is weg en mijn creativiteit in feite ook.
Als ik vroeger voor een leeg doek stond, wist ik waar ik naartoe wilde werken. Met spontane bewegingen zette ik grote streken neer. Nu voel ik me meer geblokkeerd, ik ben een soort vrijheid kwijtgeraakt. Eigenlijk kan ik alleen nog smeren met verf. Tekenen doe ik niet meer, te verfijnd om mijn concentratie op te richten.
Dat ik door ben gegaan met schilderen is omdat ik door de begeleiding die ik hierbij kreeg ontdekte dat het me ook ontspant. En ik ben ergens ook wel trots op de nieuwe manier van schilderen die ik na zoveel jaar heb ontdekt. Ik smeer noodgedwongen nog steeds maar heb geleerd om de chaos minder te laten zijn en nu komt er een beeld dat in mij leeft tevoorschijn terwijl ik bezig ben. Ik ben niet bezig met het resultaat. Kleur is heel belangrijk geworden en ik laat het meer gebeuren. Dat geldt trouwens ook voor de rest van mijn leven.
Inmiddels ben ik zelf begeleider en stimuleer ik anderen in mijn atelier om uiting te geven aan hun creativiteit. Het gaat niet om het resultaat leg ik uit, want dat heb ik zelf aan den lijve ondervonden.”