Ervaringen

“Ik mag er zijn wie ik ben”

Antoinette van Bree neemt deel aan Spelen voor je Leven

Ik kan eigenlijk niet zeggen wat de meest speciale en mooiste momenten zijn. Ik geniet er al enorm van om mijn medespelers aan het werk te zien. Ik moet veel en hartelijk lachen om hun spel en dan is het weer ontroerend. De speelochtenden doen me alles vergeten en ik voel me er vrij en heel erg welkom. Ik mag er zijn wie ik ben.
Een life changing event als het krijgen van (borst)kanker en wat daar allemaal bij komt kijken doet mij anders in het leven staan dan voorheen. Meer dan ooit besef ik dat het NU leven is. Dat maakt dat ik meer relativeer en ik voel me meer en meer “de schaamte voorbij”.
Nadat ik drie jaar geleden het leeuwendeel aan behandelingen achter de rug had, ben ik bij het Toon Hermanshuis in Amersfoort binnengestapt. Dit zonder mijn komst van te voren aan te kondigen. Maar er staat direct iemand klaar om me te verwelkomen en te vertellen wat er voor me te halen valt. Toneelspelen stond op mijn lijstje voor na mijn pensioen. Maar ja, met mijn nieuwe motto heb ik me gelijk aangemeld voor Spelen voor je Leven Amersfoort en ik heb er geen moment spijt van gehad.
Wat me het eerste opviel is de warmte van de groep. Het zijn allemaal doorleefde mensen en ik ben direct in hun midden opgenomen. En wat prettig is, het mag er zijn, maar we hebben het bijna niet over onze ziektes. En wat is spelen fijn!!!

Lees verder >

“Ik heb ontdekt dat ik hier energie van krijg.”

Don Burgemeestre, 73 jaar, neemt als bas deel aan Zingen voor je Leven in Amsterdam, Utrecht en ’t Gooi.

“Als iemand een paar keer niet komt opdagen bij een repetitie, zeggen we tegen elkaar: Hé, waar is-ie? Van de meeste koorleden weet je wel hoe ze ervoor staan, qua ziekte. Je spreekt elkaar in de pauze of na afloop. Maar sommigen blijven liever onder de radar. Praten er niet over. En dat is natuurlijk ook goed. Maar we letten altijd op elkaar en als iemand wegblijft, wordt er contact gezocht om te kijken of we iets kunnen doen.
Ik zing al in koren sinds 1983. Zingen voor je Leven is anders dan een gewoon koor. Ik heb ontdekt dat ik hier energie van krijg. Als schaarse bas moet ik vaak echt flink aan de bak bij een repetitie en dat is behoorlijk vermoeiend. Toch ga ik altijd gesterkt naar huis. Dat komt door het gevoel van grote vertrouwdheid. Je wordt wel eens geraakt door een lied of een strofe. Als iemand moet huilen, kijkt niemand raar op. Iedereen snapt dat. Onze dirigent, Anne-Marie Blink, maakt daarvoor ruimte.
Gezien het feit dat ‘mooi’ niet het doel is en iedereen die wil kan meedoen aan Zingen voor je Leven, vind ik het niveau verrassend. Dat komt omdat het koren zijn met lef. In een koor gaan mensen doorgaans graag op in het grote geheel. Maar bij ons zingen mensen met passie. Ze durven echt iets van zichzelf te laten zien.”

“Zonder oordeel schrijven.”

Pieta Besseling, 58 jaar, doet mee aan Schrijven voor je Leven.

“Ik schrijf mijn hele leven al: brieven, dagboeken, noem maar op. Maar bij Schrijven voor je Leven heb ik een andere manier van schrijven ontdekt. Het gaat daar niet om het bijhouden van gebeurtenissen en ervaringen voor jezelf, maar om in contact komen met wat er in je leeft door middel van speciale schrijfoefeningen. Want al ben je eerlijk in een dagboek, je kunt ook dan nog steeds dingen uit de weg gaan.
Voorafgaand aan een landelijke schrijfdag kregen we vijf weken lang oefeningen op via internet. Toen we die op de dag zelf bespraken, bleek ik er eentje vergeten te hebben. Die oefening begint met ‘Ik ben trots op mezelf omdat…’. Tja, dat zei natuurlijk wel iets over mij, dat ik die uitgerekend vergeten was. Mag ik je uitnodigen om die oefening nu te doen, vroeg de schrijfcoach. Ik begon er aan en zat binnen twee minuten al te huilen. Ik heb nu eenmaal niet geleerd om trots op mezelf te zijn.
De essentie is dat je zo snel schrijft dat de innerlijke criticus die altijd van binnen meepraat, er niet tussen kan komen. En daardoor kan dat wat in jou zo graag gehoord wil worden eruit en erkenning krijgen. Je bent niet alleen iemand met kanker. Je kunt ook andere dingen in je leven hebben meegemaakt die niet zo makkelijk zijn. Als die samen komen met een ziekte die je leven op zijn kop zet, is de belasting wel eens zwaar. Dat je dat kunt verlichten door zonder oordeel te schrijven over wat er diep vanbinnen zit, is echt fijn.”

“Er komt een beeld dat in mij leeft tevoorschijn terwijl ik bezig ben.”

Marieke School, 59 jaar, kunstenaar, eerst deelnemer en vervolgens begeleider van Beelden voor je Leven.

“Alles is veranderd sinds ik kanker heb gehad. Het is moeilijk om het oude op te pakken. Dat geldt ook voor mijn werk als kunstenaar. Het komt door de lichamelijke beperkingen die ik eraan over heb gehouden en door de vermoeidheid. Ik kan niet goed meer op woorden komen, mijn concentratie is weg en mijn creativiteit in feite ook.
Als ik vroeger voor een leeg doek stond, wist ik waar ik naartoe wilde werken. Met spontane bewegingen zette ik grote streken neer. Nu voel ik me meer geblokkeerd, ik ben een soort vrijheid kwijtgeraakt. Eigenlijk kan ik alleen nog smeren met verf. Tekenen doe ik niet meer, te verfijnd om mijn concentratie op te richten.
Dat ik door ben gegaan met schilderen is omdat ik door de begeleiding die ik hierbij kreeg ontdekte dat het me ook ontspant. En ik ben ergens ook wel trots op de nieuwe manier van schilderen die ik na zoveel jaar heb ontdekt. Ik smeer noodgedwongen nog steeds maar heb geleerd om de chaos minder te laten zijn en nu komt er een beeld dat in mij leeft tevoorschijn terwijl ik bezig ben. Ik ben niet bezig met het resultaat. Kleur is heel belangrijk geworden en ik laat het meer gebeuren. Dat geldt trouwens ook voor de rest van mijn leven.
Inmiddels ben ik zelf begeleider en stimuleer ik anderen in mijn atelier om uiting te geven aan hun creativiteit. Het gaat niet om het resultaat leg ik uit, want dat heb ik zelf aan den lijve ondervonden.”