Zingen voor je Leven

Even niet denken aan ziek zijn

Bij een koor van Zingen voor je Leven staat het plezier centraal. De deelnemers komen met veel plezier naar hun tweewekelijkse repetities. ‘Zingen geeft me een stem’, zeggen ze. En: ‘Als ik zing, voel ik dat ik leef.’ Bij Zingen voor je Leven maakt het niet uit of je goed bent of niet. In alle vrijheid ontdek je je eigen stem. Iedereen is welkom.

De koorleden hebben allemaal, direct of indirect, met kanker te maken. Door samen te zingen denken ze even niet aan de gevoelens van paniek, angst, boosheid of rouw. De aandacht gaat twee uur lang uit naar het zingen. Het plezier en de saamhorigheid versterken elkaar. Als iemand even moet zitten of als iemand moet huilen, schrikt niemand daarvan. Er hoeft niets uitgelegd te worden. Troosten kan als daar behoefte aan is. De koorleden leven met elkaar mee. Er ontstaat een netwerk waar mensen veel aan hebben, ook tijdens zware behandelingen of als de dood nabij komt.

Er zijn jaarlijks concerten (lokaal of landelijk) die voor de meeste deelnemers en hun naasten een hoogtepunt vormen en waar men met warmte op terugkijkt. Het eerste koor startte in 2002. Inmiddels zijn er meer dan 30 koren in het hele land. Iedereen is welkom, je kunt altijd een keer gaan kijken.

Bekijk hier een filmpje over Zingen voor je Leven

Landelijk netwerk

Historie van de koren

Het eerste koor wordt eind 2002 opgericht door Patricia Deiters-Rahusen (later voorzitter van Stichting Kanker in Beeld). Patiënten en hun naasten repeteren in dit koor om tijdens de manifestatie van 2003 een uitvoering te geven. Hierna willen de koorleden graag doorgaan. Iedere twee weken komen ze van heinde en verre bij elkaar om te repeteren. Eerst nog bij Cristofori in Amsterdam, later in het Toon Hermans Huis te Amersfoort.

Er is behoefte om dichter bij huis te kunnen zingen en zo ontstaan in 2006 de eerste regionale koren in Den Haag (geleid door Lide van de Vegt), Ede (Frohmut Knie) en Haarlemmermeer (Liesbeth de Kat). De startfinanciering komt van een anonieme inzamelingsactie.

Vanaf 2006 krijgt het korennetwerk de naam Zingen voor je Leven en wordt het ondergebracht in de organisatiestructuur van Stichting Kanker in Beeld. Nieuwe koren kunnen worden opgericht dankzij financiering van onder andere het VSBfonds, Adventure4Life en vele andere donateurs. De algehele coördinatie is tussen 2006 en 2016 in handen van de Kanker in Beeld bestuursleden Vincent van Dantzig en Patricia Deiters-Rahusen. In 2016 zijn er meer dan 30 koren, verspreid over het hele land, waar elke week honderden mensen plezier aan beleven.

Frankrijk

Zingen voor je Leven in Frankrijk

Zingen voor je Leven in Frankrijk is onderdeel van het landelijke korennetwerk van Stichting Kanker in Beeld. Het is echter geen gewoon koor. Het is een zin(g)gevingsweek in Noord-Frankrijk voor mensen die direct of indirect met kanker te maken hebben. De creatieve week zit vol met activiteiten, zoals zingen, lichaamswerk, stemexpressie, zwaarddans en meditatie. Er is ruimte voor het delen van ervaringen, reflectie, expressie en bezinning, maar ook om te genieten van de omgeving.

Zingen voor je Leven in Frankrijk is een initiatief van Heleen van der Heul, koordirigent van Zingen voor je Leven Almere. Startfinanciering kwam van Kanker in Beeld, mede  mogelijk gemaakt door Stichting Mont Ventoux.

Afscheid Anne-Marie Blink

Na twaalf mooie jaren neemt Anne-Marie Blink afscheid van Kanker in Beeld. Ze was dirigent van maar liefst vier Zingen voor je Leven-koren en heeft Kanker in Beeld gekleurd en verrijkt met haar warme persoonlijkheid en haar muziek. Wij gaan haar missen. Graag deelt ze met ons een dankbare terugblik en een toekomstvisie vol ideeën.

Het is voorbij.

Twaalf jaar van ongelooflijk zijn voorbij.
Ja, ik heb besloten het stokje door te geven.
Ja, het was een grote schok.
Ja, het gaat stiller worden en rustiger.

Maar…
Ik ga schrijven over m’n leven en over m’n werk.
Ik ben nieuwe vormen van workshops aan het bedenken.
Ik broed op een cursus, masterclass voor dirigenten, omdat dirigeren voor een Zingen voor Je Leven koor een vak apart is.

Al die overwegingen ga ik, samen met Tjerk, maken in het mooie Franse land, waar de warmte mijn hart en ziel verwarmen en me naar het nieuwe zullen leiden.

Ik kijk terug en zie de Misa Criolla, het Requiem van Jenkins, de Oncofonie, Theater Carré en het Concertgebouw en het was prachtig. Zoveel koren van overal vandaan kleurden mijn dagen. Jonge dansers die zingend bewogen kunst lieten zien. Acteurs die opera’s maakten in de werkelijkheid van de gevoelde emotie. Managers die met gesloten ogen geroerd klank maken. Gedetineerden die samen met ons klank gaven aan Kerst.

De herinneringen zijn ontelbaar, maar wat ik vooral meeneem en nooit zal vergeten zijn alle gezichten van de koorleden, die glansden als er iets moois gebeurde, die er voor elkaar waren als er iets emotioneels gebeurde, die omhullend konden zijn in hun energie om met elkaar een kracht te worden die groter was dan het geheel. Opgetild worden door de klank, opgenomen worden in de gezamenlijke trilling van de groep. Samen tot ongekende hoogtes komen, waarin lief en leed besloten lagen.

Twaalf jaar hebben mijn leven opgewarmd en gekleurd. Als het mij slecht ging tilde het koor mij naar een nieuwe energie en straalde de liefde voor zingen in ons allemaal door. Als het mij goed ging kon ik genieten van die groepen die zo ontroerend mooi konden zingen. Niet omdat ze de beste zangers waren, maar omdat, zoals mijn overgrootmoeder zei, het hart begon te zingen.

Ik ben heel gelukkig dat het zo lang heeft mogen duren, maar uiteindelijk werd ik door een ander orkest naar mijn slotnoot geleid.

Dank jullie wel voor alles en zoveel meer.

Anne-Marie Blink